Het was een WK van de sterren, maar uiteindelijk pakte het beste team de wereldtitel. Waar het sterrenensemble van Frankrijk al niet opgewassen was tegen Spanje kon ook Lionel Messi met Argentinië in de finale geen potten breken tegen de nieuwe wereldkampioen.

Met Spanje wint het voetbal en krijgt het toernooi de mooist mogelijke winnaar. Een voorbeeld voor de rest van de wereld. Na de eerste wereldtitel in 2010 onder bondscoach Vicente del Bosque deed de nieuwe generatie het zestien jaar later onder Luis de la Fuente op identieke wijze.

Wereldvoetbalbond FIFA bracht de herinnering aan de vorige wereldtitel van Spanje al voor de wedstrijd naar boven. Een pijnlijke herinnering voor Nederland. Andrés Iniesta, de matchwinner tegen Oranje in 2010, verscheen ten tonele om de wereldbeker te laten zien.

Herinneringen aan Johannesburg

En het wedstrijdverloop riep meer herinneringen op aan die finale in Johannesburg. Ook nu in New Jersey bleef een doelpunt uit in de reguliere speeltijd, kreeg Enzo Fernández net als John Heitinga een rode kaart en viel de enige goal in de verlenging.

Het waren de grote namen van FC Barcelona die Spanje toen naar grote hoogte stuwden. Spelers als Gerard Piqué, Carles Puyol, Sergi Busquets, Xavi Hernández en Andrés Iniesta, aangevuld met Real Madrid-sterren Iker Casillas, Sergio Ramos en Xabi Alonso.

Het was een team zo sterk, dat zelfs het huidige team er een diepe buiging voor zou maken. En toch maakte het Nederlands elftal het dat team heel lastig. De Spanjaarden domineerden, maar Oranje was een vechtploeg, was ruw en slaagde erin het Spaanse aanvalsspel lang te ontregelen.

En dat niet alleen. Met de klasse van Wesley Sneijder en Arjen Robben bleef Oranje lang dreigend. Met die ene grote kans van Robben in de 62ste minuut, na die geweldige pass van Sneijder, als hoogtepunt, of dieptepunt. De teen van Casillas voorkwam Nederlandse glorie.

Daarna werd Spanje sterker, volgde een verlenging, de rode kaart, ongelukkige wissels en ging bij de winnende goal van Iniesta vrijwel alles mis wat er mis kon gaan. Dat nam allemaal niet weg dat Spanje ook toen de terechte kampioen was.

Twee tieners in de basis

De huidige bondscoach De la Fuente nam geen Real Madrid-spelers mee naar het WK, al verkast linksback Marc Cucurella wel naar de Koninklijke. Met acht spelers was Barcelona hofleverancier, van wie er drie startten in de finale tegen Argentinië en invaller Ferran Torres matchwinner werd.

Pau Cubarsí en Lamine Yamal zijn allebei nog maar 19 jaar. De voorgaande drie tieners in de basis in een WK-finale pakten de titel, Pelé in 1958 met Brazilië, Giuseppe Bergomi in 1982 met Italië en Kylian Mbappé in 2018 met Frankrijk.

En nu stonden er voor het eerst twee aan de aftrap en die trokken ook aan het langste eind. De keuze voor de jeugd betaalde zich uit. Al werd er van Lamine Yamal na zijn glansrol twee jaar geleden op het EK en zijn indrukwekkende prestaties bij Barça meer verwacht.

Waar Lamine Yamal, net terug van een hamstringblessure, er dit WK niet in slaagde te schitteren, speelde verdediger Cubarsí een ijzersterk WK. De Catalaan werd niet voor niets gekozen tot het grootste talent van dit toernooi.

De kracht van het middenveld

Het was een indrukwekkende mix van talent en ervaring bij Spanje. Met een uitblinkende Athletic-keeper Unai Simón, die slechts één doelpunt incasseerde, en een klinische Real Sociedad-spits Mikel Oyarzabal, die vijf doelpunten maakte.

De grote kracht van 'La Roja' was evenals in 2010 het middenveld, met in de finale Olmo, Fabián Ruiz en Rodri in de basis, en als alternatieven op de bank Mikel Merino, Gavi, Martín Zubimendi en Pedri.

Dat Fabián Ruiz de voorkeur kreeg boven een geweldenaar als Pedri is niet gek. De finale was de 50ste interland van Ruiz en hij verloor nog nooit. En met Rodri, de Ballon d'Or-winnaar van 2024, had Spanje de speler van het toernooi in huis.

Les en inspiratie

Met een coach bovendien die trouw bleef aan zijn principes en aan de huidige principes van het Spaanse voetbal. Uitgaan van eigen kracht. Het aanvallende combinatievoetbal waarmee Spanje in 2010 de wereld veroverde was nu weer succesvol. Een les en inspiratie ook voor Oranje en de nieuwe bondscoach.

Het machteloze Argentinië had er helemaal niets tegen in te brengen. In tegenstelling tot het Oranje van 2010 was de Argentijnse vechtmachine van 2026 niet in staat om Spanje voetballend pijn te doen.

Spanje bleef voor de 38ste keer ongeslagen en het einde is nog niet in zicht. Na de Europese titel van 2024 en het wereldkampioenschap van nu heeft de groep de potentie om ook op het EK van 2028 weer mee te doen om de titel.

Een fraai drieluik aan titels lonkt, net als toen. Na de Europese titel in 2008 volgde de wereldtitel in 2010 en kwam er ook nog een Europese titel in 2012. En het vizier van Spanje staat ook al op 2030 gericht, op het volgende WK in Marokko, Portugal én in eigen land.

FIFA World Cup 2026